DSpecial article 15 nov :వెంకటేశ్వర్లు పద్దెనిమిదేళ్లుగా ఆర్టీసీ బస్సు డ్రైవర్. నిత్యం ఉదయం ఐదు గంటలకల్లా డిపోకు చేరుకుని, సాయంత్రం ఏడు దాటిన తర్వాత గానీ ఇంటి ముఖం చూడడు. అతని కళ్ల ముందు ఎప్పుడూ దారి, వెనుక చక్రాల తిరుగుడు శబ్దం, ప్రయాణికుల రణగొణ ధ్వనులే. తన జీవితం మొత్తం బస్సు స్టీరింగ్ చుట్టూ తిరుగుతున్నా, ఆయన కలలు మాత్రం అన్నీ తన కూతురు లక్ష్మీ ప్రసన్న చుట్టూనే ఉండేవి.
లక్ష్మీ ప్రసన్న చిన్నప్పటి నుండి చాలా చురుకైనది. తండ్రి కష్టం కళ్లారా చూసిన ఆమె, ఎలాగైనా పెద్ద చదువు చదివి ఆయనకు సుఖాన్ని అందించాలని తపన పడేది. వెంకటేశ్వర్లు రోజూ బస్సు నడుపుతూ డబుల్ డ్యూటీలు చేసినా, కూతురి చదువు కోసం ఎప్పుడూ వెనకాడలేదు. “డబ్బు గురించి ఆలోచించకు అమ్మా, నీకు చదువు ఒక్కటే ఆస్తి. నువ్వు పెద్ద డాక్టర్వి కావాలి” అని తరచూ చెప్పేవాడు. ఆమె కూడా తండ్రి నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయకుండా, పగలూ రాత్రీ కష్టపడి చదివి, మెడికల్ సీటు సంపాదించింది.
ఆప్యాయతతో నడిపిన బంధం
వెంకటేశ్వర్లు తన బస్సు డ్రైవింగ్ డ్యూటీని ఏనాడూ తక్కువగా భావించలేదు. తన శ్రమ వల్లనే కూతురు డాక్టర్ చదువు చదవగలిగింది అనే ఆత్మగౌరవం ఉండేది. లక్ష్మీ ప్రసన్న కూడా తండ్రి వృత్తిని ఎంతో గౌరవించేది. కాలేజీకి వెళ్లేటప్పుడు, వచ్చేటప్పుడు వీలైనప్పుడల్లా తండ్రి నడిపే బస్సులోనే ప్రయాణించేది. ఆ బస్సులో తండ్రి సీటు వెనుక కూర్చుని, ఆయన అలసటను పంచుకుంటూ, కాసేపు సరదాగా మాట్లాడేది. ప్రయాణికులు చూసి, “అయ్యో, డాక్టర్ చదువుతున్న అమ్మాయి కదా” అని గుసగుసలాడినా, ప్రసన్న ఏమాత్రం పట్టించుకునేది కాదు. తన తండ్రి చెమట చుక్కల విలువ ఆమెకు తెలుసు.
కూతురి విజయంతో తండ్రి ఆనందం
అంచలంచెలుగా ఎదుగుతూ లక్ష్మీ ప్రసన్న ఎంబీబీఎస్ పూర్తి చేసి, ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో రెసిడెంట్ డాక్టర్గా ఉద్యోగం సంపాదించింది. ఆమె డాక్టర్ అయ్యే రోజున వెంకటేశ్వర్లు ఆనందానికి అవధులు లేవు. పాత యూనిఫామ్ వేసుకుని, కొత్తగా కొన్న షైనింగ్ బూట్లు ధరించి, డిపోలో అందరికీ స్వీట్లు పంచాడు.
ఒకరోజు, వెంకటేశ్వర్లు డ్యూటీలో ఉండగా తీవ్రమైన గుండెనొప్పి వచ్చింది. వెంటనే బస్సును పక్కకు ఆపి, ప్రయాణికులను సురక్షితంగా దించి, కొద్దిసేపటికి స్పృహ తప్పాడు. అదృష్టవశాత్తూ, అతన్ని చికిత్స కోసం తీసుకెళ్లిన ఆసుపత్రిలో, లక్ష్మీ ప్రసన్న విధులు నిర్వహిస్తోంది.
తండ్రిని ఆ స్థితిలో చూసి ప్రసన్న గుండె పగిలిపోయింది. కానీ, డాక్టర్గా ధైర్యాన్ని కూడదీసుకుని, తండ్రికి అత్యవసర చికిత్స అందించింది. ఆ రోజు, వెంకటేశ్వర్లును బ్రతికించింది అతని కూతురు చేసిన శ్రమ, చదువు. తండ్రి కోలుకున్న తర్వాత లక్ష్మీ ప్రసన్న అతని చేయి పట్టుకుని, “నాన్నా, నువ్వు నన్ను గమ్యానికి చేర్చడానికి ప్రతిరోజూ బస్సు నడిపావు. ఈరోజు, నా వంతు వచ్చింది. నేను నీ ఆరోగ్యాన్ని నడిపిస్తాను” అని కన్నీళ్లతో చెప్పింది. ఆ మాటలకు వెంకటేశ్వర్లు కళ్లు చెమర్చాయి. బస్సు స్టీరింగ్ పట్టుకున్న తన చేతులు ఎంత బలమైనవో, కూతురు భవిష్యత్తును నిర్ణయించిన తన కలలు అంతకంటే బలమైనవి అని ఆయనకు అర్థమైంది.
వెంకటేశ్వర్లుకు కొన్ని రోజులు విశ్రాంతి తీసుకునేలా చేసి, తన సంపాదనతో తన తండ్రి కోసం సొంతంగా ఒక కారు కొని ఇచ్చింది లక్ష్మీ ప్రసన్న. అయినా సరే, వెంకటేశ్వర్లు రోజుకోసారి డిపోకు వెళ్లి తన ప్రియమైన బస్సును చూసి మురిసిపోతుంటాడు. తండ్రి కూతుళ్ల బంధం.. కష్టం విలువ తెలిసిన ఆ ఇద్దరి అనురాగానికి, పట్టుదలకు నిదర్శనంగా నిలిచింది.